Longoorplanting
Vir pasiënte met eindstadium-longsiekte bied longoorplanting hoop vir 'n tweede kans op lewe. Vandag is longoorplanting 'n roetine-behandeling, maar dit het twintig jaar se navorsing tussen die 40's en 60's geneem om die operasie te vervolmaak en in Augustus 1968 het dr. Denton A. Cooley die eerste suksesvolle hart-longoorplanting in 'n 2-maande gedoen. -ou meisie met kongestiewe hartversaking en herhalende longontsteking.
ANATOMIE
Die respiratoriese stelsel bestaan uit die boonste en onderste lugweë. Die boonste lugweg sluit die neusholte, paranasale sinusse en nasofarinks in. Die onderste respiratoriese kanaal begin op die vlak van die larinks en sluit die tragea in, wat in die regter- en linkerhoofbrongi verdeel; binne die long waai die brongi uit in talle klein lugwegtakke wat uitloop op klein alveolêre sakkies. Wanneer die hart bloed deur die pulmonêre slagaar in die longe pomp, suur die longe die bloed, en die suurstofryke bloed vloei terug na die hart deur die pulmonale are. Tydens 'n longoorplanting ontkoppel die chirurg die are, arteries en lugweg en stik dit aan die nuwe skenkerlong vas.
INDIKASIES EN EVALUERING
Pasiënte wat vir longoorplanting verwys word, het gewoonlik geen opsies nie en soek 'n manier om voort te leef en asem te haal. Oorplanting word aanbeveel vir pasiënte met eindstadium longsiekte en 'n 2-jaar sterfterisiko >50% sonder 'n oorplanting. Die pasiënt moet ook 'n hoë waarskynlikheid hê van 90 dae en 5 jaar na-oorplanting oorlewing gebaseer op die pasiënt se algehele mediese toestand.
Die Wetenskaplike Register vir Oorplantingsontvangers verdeel longoorplantingspasiënte in 4 hoofgroepe volgens hul siekte:
-
-
- Obstruktiewe longsiekte (soos chroniese obstruktiewe longsiekte (COPD) emfiseem),
- Pulmonêre vaskulêre siekte (soos idiopatiese pulmonale arteriële hipertensie)
- sistiese fibrose en Immuniteitsgebreksafwykings
- Beperkende longsiekte (idiopatiese pulmonale fibrose)
-
Daar is verskeie spesifieke en unieke toestande onder elk van hierdie kategorieë wat dikwels vir oorplanting oorweeg word.
Pasiënte ondergaan gewoonlik 'n uitgebreide 7-dae lange ondersoek wat bestaan uit beeldstudies, laboratoriumtoetse en spesialiskonsultasies. Alhoewel daar geen spesifieke ouderdoms- of gewigsgrense vir longoorplantingskandidate is nie, stel die span die volledige prentjie van die persoon se gesondheid en prognose saam om sy of haar geskiktheid vir 'n oorplanting te bepaal. Tipies is 75 jaar die boonste grens vir ouderdom, en 'n liggaamsmassa-indeks ( BMI ) van 35 is die boonste grens vir gewig.
Pasiënte moet ophou rook en aan 'n pulmonale rehabilitasieprogram deelneem om 'n suksesvolle uitkoms te verseker. As 'n pasiënt nie kan loop voor die oorplantingsoperasie nie, is dit onwaarskynlik dat die oorplanting hul gesondheid of vermoë om te funksioneer sal verbeter.
WAGLYS
Sodra pasiënte op die waglys vir 'n skenkerlong geplaas is, is die gemiddelde tydsduur voordat hulle 'n oorplanting ontvang 3-5 maande. Die span bereken pasiënte se longtoewysingtelling (LAS), wat hulle op die waglys prioritiseer, afhangende van die erns van hul siekte. Prioriteit hang ook af van afstand: Ontvangers word voorrang gegee as hul hospitaal binne 250 seemyl van die skenkerhospitaal is.
IMMUONONDERDRUKKING
Nadat 'n longoorplanting ontvang is, moet pasiënte op lewenslange immuunonderdrukking wees om verwerping van die oorgeplante long te voorkom. Voor die operasie word die skenker en die ontvanger se bloedteenliggaampies vergelyk om die risiko van verwerping te verminder.
SKENKER PROSES
Seleksie: Die skenkerlonge word noukeurig geassesseer deur middel van borskas-x-strale, rekenaartomografie-skanderings, bronkoskopie en visuele inspeksie deur die skenkerverkrygingspan. Sodra 'n long uit die skenker se liggaam verwyder is, word dit in ys of in 'n toestel geplaas wat dit ventileer en bloed daardeur laat pomp.
ONTVANGER PROSEDURES
Voorbereiding: Die ontvanger word in die hospitaal opgeneem en voorberei vir die operasie. Die pasiënt word onder algemene narkose geplaas. Die insnyding kan óf op en af deur die middel van die borsbeen óf van kant tot kant onder die borsvou wees, afhangende van die individuele pasiënt se anatomie. Minimaal indringende opsies is ook beskikbaar, afhangende van die pasiënt se anatomie. Soms gebruik die chirurg volle of gedeeltelike kardiopulmonêre omleidingsondersteuning; ander kere word die operasie sonder omleiding gedoen.
UITKOMSTE
Ná die oorplantingsoperasie word pasiënte noukeurig in die waakeenheid gemonitor. Longfunksie, hartfunksie, verstandelike status en nierfunksie word almal noukeurig beoordeel, en die pasiënt word gemonitor vir bloeding. Die eerste 24-48 uur is baie belangrik na die operasie. Hierna ondergaan die pasiënte uitgebreide fisiese terapie en leer oor die medikasie wat hulle sal moet volg nadat hulle uit die hospitaal ontslaan is.
Langtermyn-opvolg en uitkomste : Nadat pasiënte die hospitaal verlaat het, word hulle elke 3 maande vir die eerste jaar en dan jaarliks vir 5 tot 10 jaar opgevolg. In 2016 het data van die International Society for Heart and Lung Transplantation (ISHLT) register , wat die uitkomste van pasiënte wat by honderde spesialiteits-oorplantingshospitale regoor die wêreld behandel word, dophou, getoon dat pasiënte se mediaan oorlewing na oorplanting 5.8 jaar was. Maar pasiënte wat die eerste jaar oorleef het, het 'n mediaan oorlewing van 8.1 jaar gehad. Die ISHLT-data het ook die volgende oorlewingsyfers in die onderstaande tabel getoon. Net so, volgens Amerikaanse registerdata, is oorlewingsyfers na 3 maande, 1 jaar, 3 jaar en 5 jaar onderskeidelik 93%, 85%, 68% en 56%.
-
-
-
- 3 maande 89% (93% Amerikaanse register)
- 1 jaar 80% (85% Amerikaanse register)
- 3 jaar 65% (68% Amerikaanse register)
- 5 jaar 54% (56% Amerikaanse register)
- 10 jaar 32%
-
-
-
Oorlewing kan verskil volgens die pasiënt se siekte. Gemiddelde oorlewingstye vir pasiënte met sistiese fibrose, COPD met alfa-1 antitripsientekort (AATD), idiopatiese interstisiële longontsteking en heroorplanting is onderskeidelik 8.9 jaar, 6.7 jaar, 4.8 jaar en 2.8 jaar.


